Kahrolsun telefonlar!

Bu bendeki nasıl bir şans ise telefonu aldıktan bikaç ay sonra onu tuvaletin deliğine düşürebiliyorum..ya da dikkatsizlik demeliydim..ama ben neye güveniyosam o kadar rahatım ki, galiba beynim telefonumun öldüğünü hala kabullenemedi yoksa büyük bi travma beklenirdi benden . Telefonumun değerini bugün anladım babam karşımda 'sevgili ayfon' uyla facebookda gezinirken..
Özür dilerim telefonum seni yerden yere attığım için. Ne kadar yavaş ve kapasitesiz olsan da sonun bi tuvalet deliğine yekışmıyordu..sorry

Saat 22.13

İlk yazılar her zaman en zor olanlarmış cidden. Mesela ben bi kitabın güzel olup olmadığını ilk sayfasından anlarım -ne kadar da edebi konuştum ama-.

Bugün arkadaşımla konuşurken dedim ki ben niye blog açmıyim ki? O da kesin düşünmüştür ki, sen de bi şeyden eksik kal ama özlem.. ve tabi kalmadım..